Spannend, zo’n ‘ballotagecommissie’ waar je doorheen moet. Stel je voor: je hebt eindelijk de liefde van je leven gevonden en het klikt niet met zijn kinderen! Wat dan!? Was het dan toch niet de liefde van je leven? Scheiden de wegen daar weer en ga je allebei op zoek naar de andere ware Jacob(a)? Ga je er wel voor, ondanks het gegeven dat de kinderen jou niet willen of jij hen niet?
Tijdens onze eerste dates hebben we daar natuurlijk wel over gesproken. Marco zei dat het in een dergelijk geval wel heel erg moeilijk zou worden om een relatie op te bouwen. Logisch. Maar hij heeft me altijd wel het gevoel gegeven dat hij het niet zomaar over z’n kant zou laten gaan. Dat ‘ie zich niet ‘zomaar’ zou schikken naar de mening van zijn kinderen. En pas zou opgeven als het echt niet (meer) zou gaan. Heel specifiek heeft ‘ie dat nooit gezegd. Toch was het gevoel dat hij me hierover gaf heel belangrijk voor mijn zelfvertrouwen naar zijn kinderen toe.

Niets is erger dan onzeker zijn over je eigen positie (voor mij, maar zeker ook voor de kinderen) als je elkaar nog gaat ontmoeten. Marco doet zijn werk als ‘plooier’ – zoals hij het zelf noemt – dus ook in zijn privéleven eer aan. Hij is een natuurtalent wat dat betreft.

Gelukkig klikte het. En werd ik in één klap ‘stiefmoeder’! Buiten dat ik dat heel spannend vond, kreeg ik van dat woord alleen al kriebels.
Toch overheerste in die periode een heel ander gevoel. Ik vond het allemaal heel normaal dat ik iemand was tegengekomen die al kinderen had. En dat ik met ze zou kunnen opschieten was eigenlijk ook heel gewoon. Ik stond gewoon niet stil bij een ander scenario. Naïef? Misschien wel. Maar misschien was het ook wel een overlevingsstrategie. Er kwam namelijk zoveel nieuws op me af, ik kon niet anders dan het dag bij dag beleven, zonder te veel op de zaken vooruit te lopen. Ik had geen ervaring met dit soort zaken, en dus stak ik mijn kin naar voren en ging het proces ‘head first’ in.

Dat het leven dat ik zou gaan leiden een enorme impact zou hebben op mij, had ik van te voren niet bedacht. Inmiddels hebben we het woord stiefmoeder (en stiefheks al helemaal) overigens verbannen en spreken we thuis van bonusmoeder en –kinderen en leenkinderen. Al moet ik stiekem altijd een beetje aan de Albert Heijn denken…

Voor die tijd had ik niet durven dromen dat de liefde van je leven ook echt direct voelt als de liefde van je leven. Überhaupt, dat ik me zó relaxt kon voelen in een verliefde periode. Die werd voorheen altijd gekenmerkt door nervositeit, angst en dubbele gevoelens.

Goed, bij Marco voelde ik me dus meteen op mijn gemak. Het was goed.
Voor de zekerheid hield ik mezelf nog wel voor dat ik voorzichtig moest zijn. Een gedachte die mijn moeder overigens ook had, getuige haar eerste, voorzichtige reactie op mijn ontmoeting met Marco. En ik zou zeker niet degene zijn die overal als eerste het initiatief zou nemen. Dat had ik in het verleden al vaak genoeg gedaan. Kijk waar dat me heeft gebracht. En ja, ik vond het bijna eng, zo goed hij zijn huwelijk van 17 jaar – na net een jaar te zijn gescheiden – al had verwerkt.

Ik hou van je
Gelukkig is Marco een super enthousiaste man, die – als hij het zeker weet – ook ergens helemaal voor gaat. Ik hoefde dan ook niet lang te wachten voordat hij zijn eerste “ik hou van jou” naar mij smste. Ik weet het nog goed: ik bracht een vriendinnetje naar Schiphol en was compleet overdonderd.

Voorzichtig – door schade en schande wijs geworden – maakte ik hem duidelijk dat ik dat ontzettend fijn vond (en dat mijn beide mondhoeken van oor naar oor gingen), maar dat het voor mij nog te vroeg was om datzelfde tegen hem te zeggen. Marco snapte het helemaal en wachtte geduldig af. Wat een man!

Overigens duurde het daarna niet meer zo heel lang totdat ik het wel durfde te zeggen. Ik kon niet meer om de overvloedige tekenen dat het wel goed zat, heen. En als ik ergens voor ga, dan ga ik er ook voor. Aan dit houden van was geen houden aan meer!

Nu zijn we twee-en-een-half jaar verder en ik kan me geen betere lief bedenken (en voelen) dan Marco!

Zo won ik ooit een videopakket met tien leuke video’s en wat gave filmgerelateerde t-shirts. Hoe dat kwam weet ik niet meer. Ook won ik eens een Nintendo DS met het spelletjes Braintrainer. Omdat ik een enquête had ingevuld. Wat ik allang was vergeten toen ik het ding ineens thuis bezorgd kreeg.

Als dank mocht ik het apparaat testen én houden. Met als voorwaarde dat ik mijn bevindingen met hen deelde. Maar ook als ik dit niet deed, mocht ik de spelcomputer houden.

Ipad deel 1
Vorige week was het weer raak. Tenminste, het hád raak kunnen zijn. En hoe! Ik had mijn kaartje achtergelaten op het symposium Den Haag Telecom 2010. De inhoud van het symposium viel echter tegen, dus (én omdat ik niet erg fit was) vertrok ik vroegtijdig. De volgende dag hoorde ik via een bekende dat ik als eerste winnaar uit de bus kwam voor – jawel – een ipad (!!!). Maar, ik was niet (meer) aanwezig, dus ging het (door mij zeer hoog op m’n verlanglijstje geplaatste) gadget aan mijn neus voorbij. Oeff, pijnlijk! Ik had namelijk echt héél graag een ipad gehad (wie niet)! Pas bij de vierde trekking konden ze ipad daadwerkelijk aan iemand overhandigen.

Hoewel ik het absoluut zuur vond, kon ik er ook wel om lachen. Hilarisch toch! Je baalt van het feit dat je iets niet hebt (gekregen), terwijl het toch al niet in je bezit was. Ik vind dat wel een grappige gedachte. Goed verhaal toch…

Marcom10
Vandaag bezocht ik in de Amsterdamse RAI Marcom10. Een ontmoetingsplek voor professionals in het marketingcommunicatievak. Op de dag dat ik ‘mijn ipad verloor’, kreeg ik van de organisatie van Marcom10 een mailtje dat er een ipad te winnen viel. Een herkansing dus. Mijn doel was dan ook tenminste om ter plekke mijn gegevens in te vullen voor die ipad. En als het moest zou ik blijven tot het bittere eind.

Eerst had ik echter een leuke workshop van Wim Coenraadts: ‘Hoe maak je nieuws mediageniek?’. De deelnemers moesten van tevoren een eigen persbericht insturen. Wim had vier persberichten uitgekozen om te bespreken. Hoewel mijn persbericht in eerste instantie niet geselecteerd was, kwam het bericht toch aan bod. Er had namelijk iemand afgezegd. Tja, welke gevolgen dat kan hebben, weet ik inmiddels (#ipad)… Mijn persbericht was op een aantal punten absoluut voor verbetering vatbaar, maar kreeg ook wel enige sympathie.

Gewonnen!
Bijna was ik wéér eerder weg gegaan. De workshop liep namelijk uit en ik wilde graag naar een andere workshop. Maar, het was te interessant, dus ik bleef zitten (weliswaar met tas op schoot). Plotseling bleek dat er ook iets te winnen viel in de workshop; een verrassing. En wat bleek, ik won ‘een gratis mailing van ANP Pers Support van mijn nieuwsbericht naar de algemene media van Nederland t.w.v. 350,= euro’! Toegegeven, de eigenlijke winnaar was niet aanwezig. De prijs ging naar mij omdat het volgens Wim ‘een hoge gunfactor’ had. Mijn aanwezigheid werd beloond, Wim, bedankt!

Ipad deel 2
In deze winning mood toog ik naar de Adformatiestand. Daar vulde ik mijn e-mailadres in, om zo kans te maken op een ipad. En het belangrijkste: ik hoefde niet te blijven om de mogelijke prijs in ontvangst te kunnen nemen. En nu maar afwachten… But, I’m in a winning mood!

Of ik die ipad heb gewonnen, lees je het eerst hier!

Wil je het betreffende persbericht lezen of heb je zelf een persbericht nodig? Mail me dan.

Dat roept vraagtekens en gefronsde wenkbrauwen op, dat begrijp ik heus. Want wie wil er nu met mate leven! Met mate is saai, mateloosheid is hot! En daar ligt ‘m nu net de crux. Mateloosheid, de noodzaak daartoe en de hang daarnaar, lijkt namelijk de maatschappij van tegenwoordig te beheersen. En sijpelt door het gehele dagelijkse leven. Zomaar wat voorbeelden.

Sex moet kunnen, met wie, wanneer en waar dan ook. Ook als je daarmee je bestaande relatie op het spel zet. Het gaat toch om je eigen geluk? Is dat zo? Gaan mensen eigenlijk nog wel echt een relatie aan? Durven ze te gaan voor de ander? In voor- en tegenspoed? Zijn ze bereid om de ander écht, in de kern, te accepteren, zoals hij of zij is? Ik heb serieus het idee dat er nogal licht wordt gedaan over met wie je bent en waarom. Ook daar draait het vaak om jezelf. Kun je beter single blijven, lijkt me. Een overmaat aan vriendjes of vriendinnetjes, volgens mij is dat –  uiteindelijk – niet iets om trots op te zijn.

Een aantal jaar geleden werden we allemaal opgeroepen om zoveel mogelijk antioxidanten te nuttigen. Die waren gezond en zorgden zelfs voor preventie van een aantal vreselijke ziektes. Hup, daar gingen we; met zijn allen aan de antioxidanten! En wat bleek vorig jaar? Een teveel aan antioxidanten is slecht voor je, zelfs giftig! Ook hier ligt het geheim in de kleinere getallen (hoeveelheden). Dit geldt ook voor het in de zon zitten en liggen. We weten allemaal waarmee je de kans op huidkanker vergroot. Inderdaad: een te frequente en lange (onbeschermde) blootstelling aan de zon. Maar, van zonnen met mate vrolijken we allemaal op; het helpt zelfs depressies verminderen.

Nog eentje dan. Van de week bleek uit onderzoek dat het helemaal niet slecht is om één tot twee glazen alcohol per dag te nuttigen. Dat (teveel) drank meer kapot maakt dan je lief is, weten we nu wel. Hoewel de uitkomsten van dit onderzoek volgens mij niet nieuw waren – of in ieder geval geen brekend nieuws - blijkt ook hieruit weer dat drinken met mate niet slecht is.

Nog steeds niet overtuigd? Lees dan mijn blogumn over Niet remmen, maar gaan! Mijn andere motto in dit leven. Ik kan je verzekeren dat deze twee motto’s heel goed samen gaan! Probeer het maar eens, veel plezier!

Niet dat het plan van de baan is ofzo. Nee, er zijn andere prioriteiten. Waarbij ik mijn eigen boek niet wil afdoen als gerommel in de marge… Het plan ligt er nog steeds. Zeker nadat ik gisteren de documentaire Over de streep zag op Nederland 3! Zomaar een voorbeeld (een van de minst heftige): Als vijfjarig meisje liep er een teek op haar hand. Toen ze haar moeder wees op het leuke kleine spinnetje, begon haar moeder hysterisch te gillen omdat het een teek was en sloeg het beestje van haar hand af. Sindsdien is ze doodsbang voor spinnen… Zoveel invloed heb je dus als ouder. Wat een enorme impact!

Maar goed, ik heb de werkzaamheden voor het boek dus wat uitgesteld. Welke prioriteiten in vredesnaam dan voorrang hebben!?, hoor ik sommigen zeggen. Ik kan ze geen ongelijk geven. En toch is het heel logisch.

Ik ben namelijk een leuek dame tegengekomen die een mooi onderwerp had om een boek aan te wijden. En het onderwerp (dat ik nog even onder de pet hou) is nu eenmaal iets urgenter c.q. actueler dan mijn eigen boek. Met haar ben ik inmiddels bezig met een lijst van geinterviewden en het opstellen van een aantal basisvragen. Binnenkort hopelijk meer hierover.

Verder ben ik door onze reis naar India geïnspireerd geraakt. Ik loop naar aanleiding van die reis met een idee rond dat heel leuk zou kunnen uitpakken. Wat dit is hou ik ook  nog even voor mezelf. Voor dit idee is veel onderzoek noodzakelijk en wil ik in gesprek komen met mogelijke samenwerkingspartners en zelfs financiers.

Genoeg te doen dus. Maar even in een andere volgorde.

Zo hikte ik al een paar weken tegen een griepje aan. Of iets dergelijks. Ik kon er niet echt de vinger op leggen. Mijn lijf wilde rust. Zoveel was duidelijk. Mijn hoofd dacht daar alleen heel anders over. Ik had al genoeg gelanterfant! Vanaf de zomermaanden tot en met november lag mijn werktempo een stuk  lager dan in de jaren ervoor. Zie blogumn ‘Mijn eerste stappen’. In december en begin januari was het werktempo weer even op het oude niveau, maar de lat lag in mijn hoofd veel hoger. Het moest na al die tijd minstens tweemaal zo hard en snel. Daar hoort ziek zijn of worden niet bij, begrijp je! Ik heb nog even geprobeerd om het te accepteren, maar dat mocht niet baten. Ik bleef me rottig voelen. En dacht steeds: “Ik ben nog liever drie dagen goed ziek en daarna weer up and running, dan dit halve gedoe!” De oplettende lezer ziet het al: ‘proberen’ is niks, dus resultaat: nul.

Tja, dat resulteerde dus in een halfslachtig gevoel, halfbakken werkdagen en een zeer laag energiepeil. Tjonge, wat vermoeiend! Letterlijk en figuurlijk. Tot ik donderdag eindelijk echt toegaf. Ik meldde me ziek bij mezelf, belde mijn afspraken af (ook al waren ze nog zo leuk!) en ben bewust gaan ‘niksen’. En zo af en toe in bed gaan liggen en slapen. Het voelde heel vreemd. Maar ook lekker. En vanochtend voelde ik meteen dat mijn energieniveau alweer iets gestegen was.

Daar ligt meteen ook mijn valkuil, want ik zit nu alweer te lang achter mijn laptop. Die gaat hierna dicht. Heb – volgens mijn zieke lijf – alweer teveel verbruikt.

Een knap staaltje van hoe hoofd, hart en lijf samenspelen, samenspannen en elkaar soms tegenwerken. En waar het om tegenwerken gaat, steken er meteen allerlei draken de kop op. Die draken maken een hoofdzaak van de zaken in je hoofd. En bekommeren zich bar weinig om je lijf en leden.

Weer een lesje in het leren omhelzen van je draak. Want, zodra die draak je lijf/hart voelt, zich geaccepteerd voelt, verwordt de hoofdzaak al snel tot een bijzaak.

Midden tussen de hectiek van de laatste weken van december was mijn agenda op 3 december nu eens niet gevuld met teksten schrijven voor een opdrachtgever. Het was Cuny-werkt-aan-haar-boek-dag! Ik had dus een afspraak met mezelf, en nog belangrijker, een afspraak met Gijs, mijn broer. Die overigens niet echt mijn broer is, maar dat terzijde.

Ik ken Gijs al mijn hele leven. We zien elkaar niet vaak, maar hij is een constante. Je kent dat misschien wel. Nu is hij ook psychotherapeut in opleiding. En laat dat nou net heel interessant zijn voor mijn boek! En dus hadden we afgesproken in café de Dikke Dries in Utrecht. (Voor de oplettende lezers onder jullie; “What’s in a name…?!”)

Nadat we ons geïnstalleerd en bijgekletst hadden, gingen we van start. Op de vraag van Gijs hoe ik het voor me zag, antwoordde ik: “Ik heb geen enkel idee, jij bent mijn proefkonijn.” Dat vond hij gelukkig geen enkel probleem en begon te vertellen. Hij vertelde me over zijn groeiprocessen en gaf (anonieme) voorbeelden uit de praktijk. Het was een fijn gesprek.

Hij vertelde ook over zijn kleine Gijsje. Over gezien willen worden als kind én als volwassene. En hoe kleine Gijsje nog steeds reacties teweeg brengt bij de volwassen Gijs. Soms was die confrontatie pijnlijk. Maar vaker vindt hij het fijn dat hij weet dat Gijsje er is. Omdat Gijsje onlosmakelijk met Gijs verbonden is, en sterker nog, omdat Gijsje aan de basis staat van Gijs. Mooi hè.

Kleine Gijs en kleine Cuny ontmoetten elkaar, die 3e december. We speelden met elkaar. Net als vroeger. We zagen elkaar. Zoals we écht zijn.

Ik herinner me mijn ontmoeting met mijn eigen kleine meisje nog. Ik kwam er met een schok achter dat ik haar, bij ons vertrek van Aruba waar ik geboren was, gewoon had achtergelaten op het strand! Wat afschuwelijk! En al die tijd heeft ze op me gewacht. Wetend en vertrouwend dat ik haar ooit zou komen halen. En haar erkennen. Als mijn kern, mijn basis. Nóg krijg ik een brok in mijn keel als ik dit schrijf. Hoe heb ik mezelf zó kunnen verloochenen…

Ik hou zielsveel van mijn meisje, mijn kleine Cuny. Ook al vergeet ik haar soms nog wel eens. Maar nooit meer zo lang en achteloos als eerst. Ik keer altijd terug. Tot de tijd rijp is dat we écht samen zijn, helemaal één.

Zou het daarom zijn dat ik mijn blogumns hier steeds lijk te beginnen vanuit een soort kinderlijk perspectief?

Wie weet.

In de bijna 7 jaar als ondernemer heb ik een mooie reis gemaakt. Met anderen, maar ook met en in mezelf. Het moment dat ik ging ondernemen viel namelijk nagenoeg samen met het moment dat ik niet meer om mezelf heen kon. Ik besloot diep in mezelf te duiken. Eerst met een personal coach. Daarna op een aantal andere manieren. En ook het contact met zakelijke relaties leerde me steeds iets. Eenmaal enigszins bekend met je innerlijke wegen maakt nieuwsgierig. Ik wil niet meer stoppen. Ook al was en is het soms een lastig en zelfs pijnlijk proces. Vallen en opstaan…

De drempels die ik tegen kwam brachten me inzicht. (Ooit leerde ik dat áchter de pijn het cadeautje ligt.) Niet altijd meteen, maar op termijn onvermijdelijk. Sommige drempels blijven terugkomen. Ze vormen het thema in je leven. Vaak komen ze terug op een andere manier. Dat maakt ze lastig te herkennen. Maar het zegt me ook dat ik mezelf dus blijf ontwikkelen.

Eén van die hardnekkige drempels heeft te maken met de manier waarop ik naar mezelf kijk. Tsjonge, wat kan dat soms in de weg zitten! En poeh, wat is het in die momenten moeilijk om voor mezelf te gaan staan.

Deze zomer zat het me ook behoorlijk dwars. Meer dan in de ruim 2 jaar ervoor. Ik dacht steeds dat ik er wel zou komen. En ondertussen die stappen maar uitstellen. Ongemerkt was ik dus ´ineens´ een aantal jaar verder.

Nu kon ik er niet meer onderuit; het was tijd. Eindelijk. Ik heb mijn agenda gepakt en ben gaan plannen. Vrijdag de 9^e was het dan zover. Het was mijn eerste echte officiële ‘Cuny-werkt-aan-haar-boek-dag’. Ik stuurde de mensen die ik hiervoor wil interviewen een e-mail. Met de vraag of ze willen meewerken. En zette zo, na 7 jaar tekstschrijverschap, mijn eerste stappen.

Leren lopen en staan vergt geduld. Geduld dat ik vooral met en voor mezelf zal moeten hebben. Ik kan haast niet wachten!