Papa (3) – slikken en schikken

Papa zelf is wat verbaasd over de korte levensverwachting. Hij heeft nog niet het idee dat het einde al nadert en hij zijn 80e verjaardag in december niet zal halen. Je ziet hem even slikken, maar al heel snel ook schikken. Hij weet dat dit leven overgaat. In een nog veel mooier leven. Wat een troost!

Hoe lang heb je nog als je te horen krijgt dat het een aflopende zaak is? Je niet meer te behandelen bent? De artsen hebben geen idee. Het lijkt snel bergafwaarts te gaan. Mama slaapt de eerste nacht bij hem. Het is behoorlijk zwaar voor haar; papa slaapt erg onrustig. Ze is tenslotte ook al 76. Ik neem de volgende twee nachten voor mijn rekening. En we mogen alle dagen in het ziekenhuis zijn, zonder bezoekuren; van 10.00 tot 22.00 uur.

Ondertussen probeer ik mijn werk – ik zit na een rustige zomer helemaal ramvol met werk – te verschuiven en over te dragen. Ik twitter in die periode veel over wat er gebeurt en ben onder de indruk van alle #tweepcare die je krijgt als je het even moeilijk hebt. Het doet me echt goed.

Wonder boven wonder heeft papa – nadat de morfinedosis al snel iets lager wordt ingesteld – heel heldere momenten. We krijgen de tijd om afscheid te nemen. En niet alleen wij, ook familie en vrienden.

2012-02-01 08.03.31

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s