Papa (5) – op mijn kop

Papa’s ‘hoekigheid’ komt in één van de laatste ernstige gesprekken ook nog naar voren. En ik moet het ontgelden. Wat hij wil zeggen begrijp ik heel goed. De manier waarop kenmerkt zijn soms sociale onhandigheid, de hoekigheid.

Op een gegeven moment zegt hij “soms zeggen mensen dat ze geloven, maar gedragen ze zich in het leven niet zo. Dat vind ik nep.” Ik weet onmiddellijk dat hij mij bedoelt – ik ga niet meer naar de kerk en woon (ongehuwd) samen – en vraag hem of hij mij ook nep vindt. Hij zegt “een beetje wel” en aait me daarna met zijn hand over mijn gezicht met de woorden “Je mag nu wel even huilen hoor.”

Ik weet niet meer of ik toen heb gehuild. Wel weet ik dat ik eerst nogal verontwaardigd ben. Mijn vader presteert het om mij een standje te geven op zijn sterfbed!

Maar tegelijk weet ik dat mijn ouders mij altijd hebben gesteund, ook als het om zaken ging die zij liever anders hadden gezien. Dit is het moment voor mijn vader om er nog iets over te zeggen; en het is goed papa.

Ik hou ook van jou!

grafsteen papa 110422 iphone 071

De hoekige grafsteen die we voor mijn vader hebben uitgezocht. “Een vaste burcht is onze God”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s