Brieven aan Healey (2) – zielemaatje

Lieve Healey,

Ach, wat was je klein en lief! En wat hield ik van je!

Je bleek een klein beetje zenuwachtig te zijn. Maar dat hield je zo goed mogelijk verborgen. Het duurde daarom lang voordat je echt helemaal zindelijk was. Wie was ik om te denken dat ik je in mijn drie vrije weken zindelijk kon krijgen… Als je buiten was, nam je alle indrukken in je op. Maar plassen, ho maar. En zodra je op de mat naar binnen stapte, ging je zitten voor je plas. Papa en mama hadden er ook een klus aan, steeds die trappen af en op met je. Het maakte me allemaal geen zak uit. Ik hield van je. Zij ook. En uiteindelijk werd je gewoon zindelijk. Zoals het hoort.

Je was een rustig hondje. Helemaal niet zo’n zenuwpees, zoals veel soortgenoten. Ik nam je overal mee naar toe. En als ik ‘s ochtends vanuit Alphen aan den Rijn naar mijn werk reed in Leidschendam, bracht ik je eerst naar Rijswijk, naar ‘opa en oma’.😉

Met je rustige karakter won je veel harten. En de prachtige tekening op je koppie lokte veel leuke reacties uit als ik met je aan het wandelen was.

Je ontwikkelde je tot een heerlijk beestje. Met lekker ruige haren, een lief karakter en je onnoemelijk grote hondenliefde voor mij. Je was mijn maatje. Mijn zielemaatje zelfs.

Soms was je ondeugend en irritant, zoals een terriër dat betaamt. Dan werd ik wel eens gek van je. Tot ik bij mezelf te rade ging en erachter kwam dat je slechts mijn eigen gevoelens en gedrag spiegelde…

En zo rolden wij.

'Opa & oma', jij en ik

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s