Brieven aan Healey (3) – zon, zee, strand

Lieve Healey,

Toen ik ging solliciteren bij een klein Haags evenementenbureau, nam ik jou mee naar het gesprek op het strand. Het bleek te klikken en toen jij ter sprake kwam, zei mijn toekomstige baas dat ik uiteraard de hond mee naar kantoor kon nemen. Sterker nog: het móest. Vanzelfsprekend. We waren de koning te rijk. Samen naar kantoor, dat was fijn!

Ik weet nog dat het één keer slecht had kunnen uitpakken. Je was met een klant ongemerkt naar buiten gelipt en zo het Westeinde opgelopen. Je was doodgemoedereerd naar het veldje gelopen waar ik je altijd uitliet en was daar lekker aan het rondbanjeren. Ineens kreeg ik een telefoontje van een dame “of ik mijn hond miste”. Ik zei meteen van niet, want je was immers op kantoor. Tot ik rond keek en je niet zag. Ik ben direct de deur uitgerend en heb je van haar overgenomen. Haar omstandig bedankt. En haar gegevens opgeschreven. Die heb ik jarenlang bewaard, maar van een bloemetje sturen kwam het nooit. Stom hè.

En in de zomer 2003, toen we een seizoen een strandtent hadden, was jij daar uiteraard ook bijna elke dag. Veel lekkerder kon het niet worden. Inmiddels had mijn baas ook een hond: Gijs, de boxer. Daar kon je prima mee overweg. Als hij te wild deed naar je zin, beet je ‘m gewoon in z’n poten en één keer zelfs in z’n ballen, haha! Toen hij je de baas werd en je op zijn wilde, boxer-achtige manier bleef belagen, nam je afstand. Te veel gedoe aan je kop was niks voor jou.

Eind 2001 waren we zelf ook naar Den Haag verhuisd. Weliswaar naar een appartement, maar mét dakterras.

In de directe omgeving was niet erg veel groen, helaas. De tuin van de Nieuwe Kerk heeft heel lang dienst gedaan als uitlaatgebied. Het mocht geloof ik niet officieel, maar het werd oogluikend toegestaan. Maar toen er steeds meer verslaafden en zwervers ook hun behoefte gingen doen en jij dat wel eens opvrat, was ik er snel weg.

Meestal pakten we de fiets. Lekker uitrennen. Richting Koekamp of het Haagse Bos. Man, wat hebben we daar heerlijk veel gefietst, gelopen en gespeeld. In tegenstelling tot Willempje kon ik jou met het grootste gemak los laten lopen. Soms (eigenlijk best vaak) sprong je de eenden en ganzen achterna, de sloot in bij Koekamp. Dat was altijd lachen, ook voor voorbijgangers. Soms zwom je te ver en was de wallekant te hoog. Dan moest ik je de de andere kant op zien te dirigeren, om je er aan je halsband uit te sleuren… Lekker ding.

Healey op haar best: strandlook

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s